جنوبی ترین گروه از طوایف کرد ایران ، مردمان لک هستند . لک به معنای صد هزار است که علت نام گذاری این نام به دلیل نوع پیدایش این گروه است از گروه و تجمعی حدود یکصد هزار خانوار بوده اند. عشایرها با قومیت و گویش که دارند به دو بخش لر و لک تقسیم می شوند که نظر سنن ، لهجه ، آداب و رسوم و برخی مسایل مذهبی با یکدیگر تفاوت اندکی دارند ، در واقع گروه لک ادقامی از کرد و لر است ، قوم لک در شمال و شمال غربی لرستان سکونت دارند و سرزمین لک نشین به صورت خط منحنی در درههای رودخانه ی سیمره میان بروجرد ، نهاوند ، خرم آباد ، کرمانشاه و ایلام قرار گرفته است. در گذشته، لکها به طوایف وند و لرها به فیلی معروف بودند ، لرها در سطح وسیعی در ایران در استانهای لرستان ، بخشی از ایلام ، چهارمحال و بختیاری ، کهگیلویه و بویراحمد ، مرکزی ، خوزستان و بخشی از استان فارس و بوشهر زندگی میکنند. برخی لکی را در شاخه گویشهای جنوب کردها طبقهبندی میکنند و برخی آنها را قومی مابین کردها و لرها نامیدهاند و برخی لکها را یک گروه مستقل از اقوام ایرانی میدانند گویشهای جنوب کردی یا جنوب شرقی شامل تعداد زیادی لهجههای منفرد و متفاوت نظیر کرمانشاهی ، کلهری ، سنجابی ، لکی فیلی در استانهای کرمانشاه، کردستان ، ایلام و لرستان در غرب ایران میباشند. مهمترین ایلات لک عبارتند از : ایل مافی ، ایل زنگنه ، ایل کلهر و ایل باجلان که در نواحی ایلام و کرمانشاه و لرستان ماوا داشته اند. شاه عباس اوّل در دوره ی صفویه ، لکها را به لرستان منتقل کرد و درآنجا سکونت داد و قوم آنها را که قبلاً در منطقه ی مایدشت کرمانشاه ساکن بود و قوم دلفان در قرن سوم تیولی در شمال لرستان داشتهاند و طایفه ی باجلان از منطقه ی موصل آمدهاست. در دوره قاجار، به علت انتقام گیری از زندیه، بسیاری از اقوام لک منقرض و به نقاط مختلف کشور پراکنده شدند. زبان مردمان لک به صورت ، 70 درصد واژگان لکی با زبان فارسی مشترک و ۷۸ درصد با لری خرمآبادی و ۶۹ درصد با لری شمالی می باشد .
